บางทีถ้าเปรียบเทียบเรื่องความรัก ในมุมของคนที่ไม่เคยประสบความสำเร็จด้านนี้เลย สำหรับเรา คงนึกถึงการวิ่งละมั้ง แต่เป็นการวิ่งอยู่บนลู่วิ่งที่ยาวขึ้นได้เรื่อยๆ เหมือนสร้างขึ้นเรื่อยๆตามกาลเวลา มันขึ้นอยู่กับว่า เราจะวิ่งได้เร็วแค่ไหน ถ้าเราวิ่งได้เร็วมากพอ เราก็อาจจะเห็นปลายทางมันและอาจจะถึงปลายทางและเดินไปพร้อมถนนที่สร้างขึ้นได้ในที่สุด

             แต่บนเส้นทางการวิ่งของคนๆนึง โดยเฉพาะเส้นทางที่เกี่ยวกับความรัก แต่ละคนแตกต่างกัน  ตามความแตกต่างของคน 

            บางคนวิ่งเร็วตั้งแต่เริ่ม ประกอบกับถนนของเค้าสร้างช้าด้วย เค้าก็จะถึงจุดหมายได้เร็ว เค้าจะสมหวังได้เร็ว สำหรับบางคนที่มีความอดทนน้อย และวิ่งไม่เร็วเท่าไหร่ ก็อาจจะหยุด ล้มเลิกกลางทาง และหาเส้นทางเดินที่ดีกว่า ที่เค้าสามารถวิ่งตามได้ง่ายกว่า และเค้าก็อาจจะสมหวังในกับอีกเส้นทางใดเส้นทางนึงก็ได้ บางคนก็ค่อยๆวิ่ง ค่อยๆเพิ่มความเร็ว อาจจะนานหน่อย แต่เค้าก็สมหวังในที่สุด และมีอีกหลายแบบซึ่งยกมาไม่หมด

          แต่ทั้งหมดที่พูดถึงนี่ ล้วนแล้วแต่เป็นการเปรียบเทียบเมื่อเราวิ่งอยู่คนเดียว ไม่มีคู่แข่ง ซึ่งถ้ามีคู่แข่ง หรืออุปสรรคอื่นๆอีก แน่นอน เส้นทางไม่ได้เรียบ และวิ่งง่ายอย่างที่คิด

               สำหรับเรา ถ้าเทียบเป็นตัวเอง เราก็คงเป็นประเภทที่ แรกๆ ก็คิดว่าเดินๆไปเรื่อยๆละกัน ไม่ต้องวิ่ง ซักวันก็คงถึง แต่พอเดินมาเรื่อยๆ ประสบการณ์จากข้างทาง ได้สอนให้คนเดินช้าๆอย่างเราได้มองเห็นว่า เราควรจะวิ่งได้แล้ว ถ้าไม่เริ่มวิ่ง จะไม่มีทางเจอปลายทางเด็ดขาด 

                พอเริ่มวิ่ง ก็สังเกตว่า นี่เราปล่อยให้เค้าสร้างทางไปไกลมากแล้ว เมื่อไหร่จะวิ่งถึงล่ะ แต่ถึงยังไง เราก็คิดว่า ซักวันนึงเราคงจะไปถึงมัน

                แต่มันจะเป็นอย่างที่เราคิดหรอ ไม่หรอกมั้ง

               เพราะเราไม่ได้วิ่งอยู่คนเดียว เรามีคนมาวิ่งแล้วมีจุดหมายเดียวกับเรา ถึงแม้ว่าเค้าจะเริ่มวิ่งทีหลังเรา แต่เค้าก็แซงเราไปได้ในที่สุด และเมื่อมีคนมาแซงเรา ซึ่งต้องการสิ่งเดียวกับเรา เราจะทำยังไง

เราคงจะวิ่งตาม พยายามจะแซงคนนั้น แต่พอพยายามมากเข้า ก็จะเริ่มเหนื่อย พอเหนื่อยก็พัก พอพัก ก็ได้คิด คิดเพื่อเพิ่มกำลังใจให้ตัวเอง บอกกับตัวเองเสมอว่า “ไม่ต้องไปสนหรอก ว่าใครจะวิ่งแข่งกับเรา วิ่งแซงเราอยู่ สนแต่ว่าตอนนี้ก็วิ่งเต็มที่ที่สุดก็แล้วกัน ซักวันคงรู้ผลเอง”

                   แต่จะคิดอย่างงั้นได้นานเท่าไหร่ เพราะเราไม่ได้หลับตาวิ่งนิ เราเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น บางครั้งการให้กำลังใจตัวเองก็อาจจะเป็นเหมือนการหลอกตัวเองไป

                  ถึงวันนี้ สิ่งที่เราทำอยู่คือวิ่งเต็มที่  สิ่งที่เราเห็นอยู่ คือ เราไม่มีทางวิ่งแซงคนนั้นได้ มันเพิ่มความเหนื่อยให้กับเราอย่างมากมาย แล้วสิ่งที่เราควรทำ คืออะไร

                  วิ่งต่อไปจนถึงปลายทาง หรือหยุดวิ่งซะ หรือหาเส้นทางใหม่ที่จะวิ่ง

         เราคงตอบตัวเองไม่ชัดเจน หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ แต่ก็ช่างมัน ให้มันเป็นไป

                                    อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เราจะถึงปลายทาง

                                   อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เราจะเห็นคนนั้น คนที่วิ่งแซงเรา ไปถึงปลายทาง

                                   แล้วถ้าเรารู้ผลที่ปลายทางนั้นแล้วล่ะ ปลายทางที่เราแทบไม่มีโอกาสจะไปถึงเลย

                         เราจะทนกับความคิด ความรู้สึกของตัวเองแบบนี้ได้นานแค่ไหน เราจะวิ่งได้อีกนานแค่ไหน

ป.ล. เฮ้อ มาระบาย แล้วทำไมดูเหมือนมีแต่เรื่องแย่ๆ เนอะ อ่านเองยังอ่านไม่รู้เรื่องเลย ช่างเหอะ ถือว่ามาบ่นๆละกัน ไม่อยากเรียบเรียงมากละ