เพื่อความเข้าใจในตัวเรา(สำหรับคนที่อยากรู้)

        วันนี้จะเป็นการเขียน blog ระบายอารมณ์นะ คงไม่ได้แทรกสาระอะไรไว้ ถ้าคนที่จะมาอ่านอย่าหวังมากละกัน

อย่างแรกคนที่มาอ่าน blog นี้ แล้วรู้จักเราพอสมควร คงรู้เรื่องราวความรักของเราบ้างไม่มากก็น้อย

เรื่องแรกที่เราต้องทำความเข้าใจก่อน ก็คือ ใครที่คิดว่าเราจีบคนๆนึงมานาน 8 ปีแล้วเนี่ย แล้วถามเราว่าทำไมถึงทนได้นานขนาดนี้ เราจะตอบให้ละกันนะ

จริงๆ เราไม่ได้จีบมา 8 ปี เวลา 8 ปี เป็นเวลาที่เราเริ่มรู้จักเค้าจนมาถึงปัจจุบันต่างหาก แล้วไม่ใช่ว่าเราจะชอบเลย มันอาศัยเวลาที่ต้องดูให้แน่ใจ  และคิดว่าชอบจริงๆ

เราเริ่มที่คิดจะทำไรจริงๆก็ตอนประมาณ ม.6 เทอมปลาย(ประมาณ 5 ปีที่แล้ว) จะเรียกว่าทำไรจริงๆที่เรียกว่าจีบมั้ย ก็คงไม่ใช่ เพราะสิ่งที่เราทำมันก็แค่การเปิดเผยความรู้สึกของตัวเอง เพราะคิดว่าถ้าไม่เปิดเผยตอนนั้น คงจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว แต่การเปิดเผยครั้งนั้น เราโดนปฏิเสธและเราเพิ่งมารู้ตอนหลังว่า มันกลายเป็นสิ่งที่เป็นคะแนนติดลบมากพอสมควรกับตัวเรา

หลังจากนั้นพอเข้ามหาวิทยาลัย ก็ดันมาอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เพียงแต่ละคนละคณะเท่านั้น สิ่งที่เราคิดตอนนั้นก็คงเป็นเพียงว่า เอาวะ เป็นเพื่อนที่สนิทก็ยังดี แล้วจะทำยังไงล่ะ

เค้ามีเพื่อนผู้หญิงที่สนิทอยู่คนนึงแล้วเราก็เอาแต่ไปปรึกษาเพื่อนสนิทเค้า แล้วก็ให้เพื่อนสนิทเค้าช่วยเราหลายอย่าง ช่วยนัดเจอ ช่วยหาคำตอบให้เรา เรื่องนู้นที เรื่องนี้ที โดยที่จริงๆแล้วเราคุยกับเค้าน้อยมากๆ เรียกได้ว่าคุยเดือนละครั้งหรือนานกว่านั้น เนื่องด้วยเรากลัว กลัวการที่เราไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับเค้ามาก โทรหาเค้ามาก จะเป็นการทำให้เค้ารำคาญ เพราะว่าเค้าไม่ได้มีความรู้สึกตรงกับเรา 

แล้วก็เป็นแบบนี้เหมือนเดิมไปเรื่อยๆ จนปี 2 เพื่อนสนิทของเค้าได้ไปอยู่มหาลัยอื่น เมื่อนั้น เราก็หมดที่พึ่ง(ว่ากันง่ายๆ) ทุกสิ่งทุกอย่างต่อจากนี้ ถ้าเราจะสานต่อ จะไม่มีใครช่วยเราอีกแล้ว แต่เราก็ยังเป็นเหมือนเดิม กลัวๆกล้าๆ ไม่กล้าทำนู่นให้ทำนี่ให้ ไปกล้าโทรไปคุยมาก ก็ถี่กว่าเดิมนิดหน่อย ประมาณเดือนละ 2 ครั้ง

เป็นอย่างงี้ไปเรื่อยๆจนกระทั่งฝึกงานปี 3 เป็นช่วงที่เราสนิทกับเค้ามากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากตอนนั้นเค้ามีปัญหากับเพื่อนสนิทเค้า(ที่ย้ายไปอยู่ที่อื่นน่ะ) เราอาจจะเป็นหนึ่งในไปไม่กี่คนที่เค้าจะพูดเรื่องนี้ได้ เลยทำให้สนิทกันมากขึ้น เราโทรหาบ่อยขึ้นมาก เรียกว่า อาทิตย์ละครั้งหรือ 2 ครั้ง แต่คำพูดนึงที่เค้ายังยืนยันกับเราก็คือ “ยังเป็นเพื่อนนะ”

เรียกว่าเราเริ่มจีบเค้าจริงๆ ก็ตอนปี 3 ตอนฝึกงานนี่ดีกว่า รวมเวลาถึงตอนนี้ ก็ 2 กว่าๆเอง

นี่คงจบในสิ่งที่ทุกคนกำลังเข้าใจผิดอยู่ และคงมีหลายคนคงคิดในใจว่า สมควรแล้วที่ทุกวันนี้ยังเป็นได้แค่นี้(แม้แต่เราก็ยังคิดเลย) อ้อ ที่เราเล่ามาเนี่ย มันหยาบมากๆ เอาพอเป็นประเด็นให้เข้าใจตรงกันพอ

   ตรงส่วนที่บอกว่าจะมาระบายอารมณ์ คงมีคนได้มาอ่านมันบ้างแล้ว แต่ถือว่ามันหมดอายุความไปแล้วละกันนะ 

…TuM…As good as it gets